D’Alembert roulette systeem

Het D’Alembert roulette systeem is een roulette strategie die uitgevonden is door een Franse Wiskundige. De balans tussen winst en verlies is een belangrijk uitgangspunt van dit roulette systeem, waarbij verwezen wordt naar het winnen of verliezen of de roulette tafel. In dit systeem wordt er namelijk van uitgegaan dat er een gelijk aantal verliezen en winsten plaats zullen vinden.

Hoe werkt het

Bij het D’Alembert systeem zet je een inzeteenheid meer in wanneer je verliest en haal je er een inzeteenheid af wanneer je wint. Stel, je start met één eenheid, en je verliest. Bij de tweede ronde je dan vervolgens twee eenheden (de starteenheid + één eenheid) in. Wanneer je de tweede ronde weer verliest, zet je in de derde ronde drie eenheden in (twee eenheden uit de tweede ronde + één eenheid). Op het moment dat je in de derde ronde wint, zet je in de vierde ronde twee eenheden in (drie eenheden uit de derde ronde – één eenheid). Het idee achter het D’Alembert systeem is dat je wanneer je een ronde gewonnen hebt, je minder kans maakt om de volgende ronde weer te winnen en vice versa.

Voordelen

Het grote voordeel van het D’Almbert systeem is dat het – net als bij het Fibonacci roulette systeem – relatief stabiel blijft op de korte termijn. Het D’Alembert goksysteem is vooral populair onder online roulette spelers, omdat het erg overzichtelijk is en je niet hoeft te werken getallen op papier wegstrepen.

Valkuilen

Een grote valkuil van het D’Alembert roulette systeem is de veronderstelling dat bij weddenschappen met twee mogelijke uitkomsten die even vaak voorkomen op het roulette bord (bijvoorbeeld rood en zwart) de verdeling tussen beide uitkomsten altijd gelijk is en dat de volgende uitkomst afhankelijk is van de vorige uitkomst. Op de langere termijn zul je inderdaad zien dat beide uitkomsten even vaak voor zullen komen, maar dit verschijnsel wordt in sommige gevallen pas na honderden inzetrondes waargenomen. Het idee dat uitkomsten afhankelijk van elkaar zijn wordt ook wel de “gambler’s fallacy” genoemd. Zo kan men denken dat wanneer er driemaal rood als uitkomst geweest is, de volgende uitkomst wel zwart móet zijn. Beide uitkomsten zijn echter onafhankelijk van elkaar, dus dit hoeft niet het geval te zijn, de uitkomst kan best tien keer rood zijn.